Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ  

Πεθαίνουμε .   Δεν  το βλέπεις ;

Ιαχές  τρόμου   έστησαν 

φλάμπουρα   στην  χώρα του ήλιου

όταν  στην κοιλάδα του ονείρου 

ουρλιαχτά    λύκων άπλωσαν   προβιά

και είναι οι  νεκροί  που  μας  χάρισαν

τον  φόβο, που σαν δηλητήριο

κύλησε    στις αρτηρίες  της καρδιάς μας  

όταν η απληστία του πολέμου

σαν μυλόπετρα  άλεθε τις ζωές μας   …

Πεθαίνουμε .  Δεν το βλέπεις ;

Στα μάτια των αγέννητων παιδιών  μας

τα φτερουγίσματα   σκοτεινών  αγγέλων 

που πότισαν   με  βροχή  θανάτου  την  σπορά μας .

Aνθρωποειδή   τρωκτικά   ροκανίζουν    τα όνειρά μας.

Τριγμός   στα  θεμέλια  του αιωνόβιου δέντρου

παντού   ποτάμια από  φωτιά και αίμα

και εμείς τα ανόητα ανθρωπάκια

που ανοίξαμε τους ασκούς του Αιόλου

και δεν ξέρουμε πώς να τους κλείσουμε τώρα …

Βάσω  Μπρατάκη 

                          ΑΕΤΕ ΜΟΥ

 
Ποιητές κονταροχτυπιούνται στην αρένα του φεγγαριού
με λόγχες τους ίδιους τους στίχους τους
την αθανασία ποιος θα κερδίσει
κι εσύ να πεθαίνεις
ή να έχεις πεθάνει κι ακόμα να μη σου το λένε.
Ένας βάλτος τα όνειρά σου
με ύδατα λιμνάζοντα τις κούφιες ελπίδες,
αυτές που σου έδωσαν    στο φως της ημέρας,
αλυσίδες στα πόδια και τα χέρια
τον ήλιο να μην μπορείς
να σηκώσεις και πάλι ψηλά
φυλαχτό να τον φοράς στα στήθια σου,
αετέ μου…

Βάσω  Μπρατάκη

     

             ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

                                 Αφιερωμένο   
                                στα παιδιά της Συρίας

Στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού
στο πηγάδι της σιωπής
το αχόρταγο στόμα της νύχτας
έτοιμο να καταπιεί τα πάντα
ακόμα και αυτή την ηχώ μιας πολύβουης ημέρας
που ήρθε και έφυγε χωρίς να το καταλάβουμε
παίρνοντας μαζί της τα φτερά των αγγέλων μας.
Και εγώ να ψάχνω απεγνωσμένα
στην πιο σκοτεινή γωνιά της θλίψης
το νέκταρ που πίνουν οι νεκροί σ τα Ηλύσια πεδία
την σφαγή για να σβήσω από την μνήμη
της κόρης που θυσιάστηκε με διαταγή του Στρατηλάτη Πατέρα
επισφραγίζοντας με αυτή την άνομη πράξη του
την παράνοια των πολεμοκάπηλων όλων των αιώνων
ξυπνώντας οργισμένη την φωνή μου
“O ύπνος να μην γλυκάνει ποτέ ξανά τα κουρασμένα βλέφαρά σας “
στα χέρια σας το αίμα των παιδιών μου…
 

Βάσω Μπρατάκη

  

                  

                                           

       

Ο  ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ

O τόπος μου είναι γεμάτος με παιδιά

 στον ορίζοντα των ματιών τους

τα όνειρα των ανθρώπων σκοτωμένα πρωινά

όταν  γύπες με σκοτεινά κουστούμια

στα γαμψά τα νύχια τους  κρατούν την μοίρα μου,

κι απλώνουν τις  πανάκριβες γραβάτες  τους

θηλιές που   πνίγουν το φως της μέρας

Και γω μακρινέ αδελφέ

να παλεύω στον ίσκιο του σταυρού μου

να διώξω μακριά  τα φτερά της απελπισίας,

κοράκια που κράζουν με  φωνές  του Άδη

την  ώρα που ευγενείς πατρίκιοι

ρίχνουν κλήρο στ' αλωνάκι του φεγγαριού

να ιδούν ποιός τα ιμάτια θα πάρει

της σταυρωμένης μου αξιοπρέπειας

δολοφόνοι ανθρώπων και θεών.

 Βάσω   Μπρατάκη

                        

                  ΦΩΣ     ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ

                           Στη  Ζωγράφο  Μαρία   Καζάζη

Ακούραστη μέλισσα της τέχνης   
τα ομορφότερα χρώματα  τα  φύλαγες 
στην παλέτα της καρδιάς σου  
γιατί   απλόχερα με μέλι φίλευες  
τους δαίμονες της ψυχής μου
μεταμορφώνοντας  τους 
σε Χερουβείμ  του Παραδείσου .

Άγγελος Κυρίου ήταν  
το φως που πέταξε μακριά μας  
και  το καλοκαιράκι  
ο Λίβας   που σαν φίδι  γλίστραγε
από τις αετοφωλιές  στα  γαλανά ακροθαλάσσια  
όταν   την πλάση ένιωσα  σαν ελαφίνα να σπαρταράει
στα δίχτυα της φθοράς των πάντων 
και τότε  σαν μάντισσα  είπες  "μην φοβάσαι  " 
το φως  γεννιέται  στο σκοτάδι
και από τότε ιχνηλάτης έγινα της ομορφιάς   
των ορατών και αοράτων  
βυθομετρώντας το φως 
στον ίσκιο  που χαρίζει ένα δάκρυ .

Βάσω   Μπρατάκη

          

                                       

                     Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Ο ήλιος έγραψε την ιστορία του

στ' απόκρυφα ακρογιάλια.

Εμείς θα την γράψουμε

στην  άμοιρη καρδιά μας,

Και  σαν  γεράσουμε

όπως  το φως   μιας   ηλιαχτίδας

στο  άσπρο των μαρμάρων

Θα γείρουμε θλιμμένα,

αγέραστοι έφηβοι,

με στεφάνια μυρτιάς

στα σγουρόμαλλα κεφάλια μας,

για να κοιμηθούμε αιώνια

στον ασημοκαπνισμένο ίσκιο

του  Αυγουστιάτικου  φεγγαριού,

σαν δυο  αρχαίοι έλληνες θεοί

με το φιλί της αιωνιότητας

στα πέτρινά τους χείλη.

Βάσω   Μπρατάκη