ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Και εσύ  έρωτα

εκατόφυλλο   πορφυρό  μου   ρόδο

που  γεννήθηκες  μέσα από   τις  φλόγες ,

σαν   έκαιγαν  οι άπιστοι

μια νύχτα δίχως  σελήνη

την Άγια Τράπεζα

όπου  φύλαγαν οι  θνητοί

τα μυστικά της καρδιάς τους ,

γίνε το κάλεσμα της μούσας

και η ηχώ που ταξιδεύει

στα άηχα μονοπάτια της σιωπής μου ,

όταν  ο  σκοτεινός καβαλάρης

θα  καλπάζει  στην πολιτεία των άστρων

και  το αίμα  πέταλα φωτιάς  θα σκορπά

στις φλέβες   του φεγγαριού

την άγια εκείνη  στιγμή

που η μια ψυχή  ψάχνει την άλλη

την ώρα  που   ρέει ο πόθος

σαν κρασί  σε χρυσοκέντητο   βενετσιάνικο   ποτήρι

Βάσω   Μπρατάκη

ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

                              

                           

ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΑ  ΕΚΑΤΟ  ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Πάντα ένας πειρατής

που στο βλέμμα θα ‘χει

τη  φωτιά εκατό φεγγαριών

με το τραγούδι των  δελφινιών

πλάνα θα πλευρίζει την νύχτα

και τα μενεξεδιά βαπόρια

με μαεστρία θα λεηλατεί ,

όταν  στην αμμουδιά

αντί για χορός θα στήνεται

το πονεμένο τραγούδι

μικρής   θλιμμένης     γοργόνας

που  ψάχνει   το αθάνατο νερό

την αγάπη  της     να ποτίσει

που σαν βασιλικός μοσχοβολά

στο παραθύρι της σελήνης

Και είναι  η νύχτα   ο παλιάτσος που γελά 

κάθε φορά   που    στροβιλίζονται 

τα όνειρα    των ανθρώπων

σαν σπίθες  σε  πελώρια  φωτιά., 

όταν  πανέμορφη κόρη

απλώνει τα ρω του έρωτα

σ ε  θάλασσα  με    χίλια   κύματα

και      αμούστακα  αγόρια

θα  σκύβουν     τρυφερά

πάνω από τα πορφυρά  κοράλλια  

για  να διαβάσουν   

τα αναφιλητά που κρύβονται

στην καρδιά   σφραγισμένων   οστράκων,

καθώς ο έρωτας θα γέρνει τρυφερά

στην αγκαλιά των άστρων.

Βάσω   Μπρατάκη 

ΣΑΠΦΩ

                         

ΣΑΠΦΩ

Στα τζάμια του δειλινού

εκεί  που σβήνουν οι γλάροι το πέταγμα τους

τα ρόδινα χείλη της φωτιάς

βυζαίνουν   το κόκκινο από τα όνειρά μου,

όταν  μύστης έγινες των ψίθυρων της αγάπης

και εγώ   Αφροδίτη αναδυόμενη

μέσα από την θάλασσα των στίχων.

Και ήταν ο έρωτας το ξυπόλητο αγόρι

που έριχνε   ζάρια  στo απόμερο  σοκάκι,

για  να δει  ποιος από τους δυο   θα κερδίσει,

το απόγευμα   που  φύσηξε μέσα μας

σαν  γλυκόπνοο   αεράκι

με την γλύκα  των αηδονιών του Μάη

το  τραγούδι  της   μούσας,

καθώς   στεφάνια  έπλεκε  με τις  λέξεις

τον έρωτα  για να καλέσει κοντά  της…

Βάσω   Μπρατάκη