O πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας Καζάζη

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016


                                                       






                                      ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ


Στην αυλή του φεγγαριού
η ανάσα των άστρων
όταν άνοιγαν ερμητικά
τα παράθυρα στο κύμα
για να παραδοθούν οι ψυχές
των αναλφάβητων του έρωτα
στο σιωπηλό κάλεσμα της σειρήνας,
που νωχελικά άπλωνε
το αλφαβητάρι του έρωτα
στη θάλασσα της νύχτας.


Κι εγώ αγάπη μου
ολοένα τριγυρνώ
ταπεινός προσκυνητής στο κύμα,
στη θάλασσα της ψυχής σου,
το βότσαλο σηκώνοντας
να ψάχνω στον ίσκιο τους
τα λόγια της αγάπης,
στα λιμάνια του ονείρου
με τα μενεξεδιά βαπόρια.


Και απόμεινα
μονάχος να περιμένω
την αγάπη που αργεί να ανατείλει.

Βάσω  Μπρατάκη 








Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016




                                         



                     

                            ΩΔΗ  ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ   



Σε προσμένω να ‘ρθεις
πάνω  στο πύρινο άρμα σου,
Ουράνιο  αγόρι  με   τα χιλιάδες   πουλιά 
στα χρυσαφένια    μαλλιά  σου,
που το   λάτρεψαν οι λαοί όσο κανέναν άλλο.
Βασιλιά, που ορκίζονται θνητοί και αθάνατοι στο όνομά  σου,
και σταυρώνουν την  μοίρα τους στον κύκλο της περπατησιάς σου,
πριν ακόμα  εξερευνήσουν τα άγνωστα βασίλεια σου.



Σε προσμένω  να  ‘ρθεις, 
Ουράνιε    Ηνίοχε,   που στα  χέρια  σου   κρατάς    
τα ηνία  της ζωής  των πάντων. 
Άπλετο φως  του κόσμου,
τα πέταλα  της ματιάς σου    να ρίξεις
στα ρόδα   των   κήπων   της καρδιάς μου,
την σπορά τους    να αφήσουν  στην εύφορη γη,
που με γέννησε και με έθρεψε,  
δέσμιο    της μοίρας μου
Βασιλιάς   και σκλάβος να γίνω  μαζί…


Βάσω Μπρατάκη

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016


                                                   






          ΟΔΟΣ ΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ

Δόξα σε ‘σένα ανίκητε Ήλιε Απόλλωνα
που μας έδειξες το Φώς
και θεραπεύεις με απαλούς ιριδισμούς
Ψυχή και Νου
ω εσύ, θεέ του κάλλους,
φωτεινέ σηματοδότη των ιερών τελετουργικών !! (1)
Και σε σένα Δόξα , Διόνυσε
των ψυχών Λυτρωτή,
θεέ της βλαστήσεως και του σταριού,
θεέ Άγιε, Κύριε Σαβάζιε ή Σαβαώθ, (2)
της Ανάστασης και αναγέννησης
της υπάρξεως της Διανοίας και των Αγαθών…
Σκίστηκαν τα γαλάζια τ’ ουρανού
κύριε, Εσταυρωμένε Ιησού ,
βαριά καταχνιά άπλωσε παντού
κι ο ήλιος από τα ουράνια εχάθη,
ίσκιους πλημμύρισε η γή,
"Ηλί Ηλί, λαμά σαβαχθανί"
« Ήλιε ήλιε Απόλλωνα
και σύ, Σαβάζιε Διόνυσε της χθονός,
έρχομαι προς εσάς……. »
Με νύχτα ζωσμένες κεφαλές
και πρόσωπα θλιμμένα,
μαλλιά λυμένα,
με μυρωδάτα δάκρυα
στις άκρες ραντισμένα,
κόρες δύστυχες σύνθρηνες, μυροφόρες ,
το πνεύμα και το σφρίγος αγκαλιάζουν….
Της Μελπομένης στεναγμός τετράφθογγος
Ο επιτάφιος θρήνος…..
Υάκινθο η αύρα μυροβόλησε
κι’ ο Άδωνις στους κήπους του
λαμπρό ναό στόλισε !
Ω! γλυκύ μας Έαρ, άνθος ευόσμιο
των ψυχών και των μυστών!!
Αστρολίβανος το θυμίαμα… !!
Σε μαιανδρισμούς το εκτόπλασμα,
ελίσσεται μυστικά
σαν μέσα από κληματαριά.
Οίστρος αιώνιας ζωής ,
του Διόνυσου η Καρδιά…!
Ιαματικά, Θαυματουργά,
τα νάματα που φέρει,
βάλσαμο στις λαβωμένες
και κατατρεγμένες ψυχές…
Χρυσός κισσός στη φορεσιά
και της αμπέλου τα τσαμπιά χρυσά…
Θεός θυρσίτης,
λαμπρός φωτοστεφανωμένος,
ορθώνεται ψηλά,
θεός Ανάστασης ζωής,
αιώνιας νιότης , Νίκης !!
Σαΐτες θυρσολόγχες οι κεραυνοί,
ξεχύθηκαν,
στα μαύρα Τρίσκοτα να κατεβούν
στο χάος να φωτίσουν..
Φως αγάπης ,αρμονίας,ειρήνης,
Ελληνικό.
δοξαστικό Απολλώνιο φως !!
Θεός αιώνιος ,
που φέρνει μήνυμα χαρμόσυνο
και με ΛΟΓΟ κοινό (3)
ξανακάνει μία την Άνω και την κάτω Οδό……
Κοινή και ίδια αθανάτων και θνητών ..!!!
 Αντώνης   Ρούσσης
1) Σύμφωνα με τον Πλάτωνα στην Πολιτεία του, ο Απόλλων εξηγεί σε όλους τους ανθρώπους τα των ναών, θυσιών και άλλων υπηρεσιών προς τη θεότητα, καθώς και το τυπικό που συνδέεται με το θάνατο και τη μεταθανάτια ύπαρξη. Γίνεται έτσι ο ιδρυτής πολλών τελετουργικών πράξεων και του τυπικού της θρησκείας.
2) ΣΑΒΑΖΙΟΣ : Στην ελληνική μυθολογία- ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία ελληνική θρακική θεότητα. Ετυμολογικά, το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus, από όπου και οι λέξεις «Δίας» και «θεός», το λατινικό deus = θεός, κλπ.. Στην κλασική Ελλάδα τον παρομοίαζαν με τον Διόνυσο, «ο Σαβάζιος... ...είναι το ίδιο με τον Διόνυσο.» (Λεξικό Σούδα). Κάποτε το όνομα Σαβάζιος συνδέεται από τους Ρωμαίους με το εβραϊκό Σαβαώθ όταν οι συγκρητιστικές και μονοθεϊστικές τάσεις τον παρουσιάζουν ως τον θεό λυτρωτή. Ο Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο και ότι η «ημέρα των Σαββάτων» ήταν εορτή του Σαβαζίου.

3) Ο Ηράκλειτος θεωρούσε ως ουσία της ειμαρμένης τον λόγο, ο οποίος διαποτίζει την ουσία του σύμπαντος. Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/ Κοσμικό/ Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.
- Ο λόγος είναι κοινός στα πάντα (τον κοινό λόγο).
- Η φρόνηση όλων είναι κοινή και είναι αυτή που βασίζεται στον κοινό λόγο. Σ’ όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.
- Όσο μακριά και αν σε πηγαίνει ο δρόμος σου προχωρώντας, τα πέρατα της ψυχής δε θα τα βρεις….. Τόσο βαθύ λόγο περιέχει !!
- Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.
- Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα. 

- Ο λόγος αυτός υπάρχει αιώνια.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016



                             



      ΩΔΗ   ΣΤΗ  ΣΕΛΗΝΗ


Στα σπήλαια    της σιωπής    μου
τα τραγούδια που δεν πρόλαβα να σου στείλω ,
σαν τις  φτερούγες των πουλιών
που έμειναν    ακίνητες   
ανατριχιάζοντας   στο σχίσιμο  του αγέρα
από τα βόλια του κυνηγού ,
ασημένια   κόρη του ουρανού
που γλυκαίνεις τον πανικό  των ανθρώπων,
όταν    το τελώνιο της νύχτας 
σαν σκοτεινός άρχοντας  θέλει να   εξουσιάζει  τα πάντα.



Στον λαβύρινθο  των άστρων
τα  σκόρπια  κομμάτια  της μορφής σου ,
λευκή   οπτασία     στους κήπους της φαντασίας μου,
που στον ίσκιο της περπατησιάς σου
αναβλύζουν νερό οι  πανάρχαιες    πηγές,
και ανατριχιάζουν τα ρόδα στο δροσερό άγγιγμά σου,  
λίγο πριν  έρθει   το φως   της Αυγής
μέσα από τις  χρυσόξανθες στέπες του ήλιου.



Βάσω  Μπρατάκη 

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ






                                               
                     
                       ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤ Ι    


Σε βρήκα στα σύνορα της ημέρας με την νύχτα
έχοντας  στο βλέμμα  την αντάρα των καιρών
διωγμένος  από  την ίδια σου την  χώρα
και έναν φτωχό   σκύλο να σε παίρνει  στο κατόπι
τον μόνο σύντροφο που σου απόμεινε
γιατί   έγιναν σκληροί  οι άνθρωποι
και εύκολα  πια   ξεχνούνε
αυτούς που  τους αγάπησαν   κάποτε
καθώς  τις   ζωές τους  κατάντησαν  
 ένα φεγγάρι κομμένο   στα δυο
το ‘ να κομμάτι στο φως και το άλλο στο σκοτάδι
 όμοια   με τις ψυχές τους
γι ’αυτό και  απόμειναν    στα  σταυροδρόμια του κόσμου  
μην ξέροντας   προς ποια κατεύθυνση   να πάνε
 και ας ξέρουν βαθιά μέσα τους
μπροστά   τους   πως είναι  το μονοπάτι ...


Βάσω  Μπρατάκη 

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016



                                         




                    ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ
                                  

Αιώνες τώρα  στην σκιά του  τροχού  των εποχών
οι εραστές κοιμίζουν   ,χωρίς  να το ξέρουν,
στην ίδια  κλίνη   , τον  έρωτα  μαζί
με  τα   ανομολόγητα   πάθη τους,  
Από την μια οι στρατιές της Αφροδίτης
και από την άλλη  του Άρη .
Αγάπες   και μίση     όλα μαζί    
σ ‘ ένα  κουβάρι  μπλεγμένα,   
γι’ αυτό   και  κάθε βράδυ
κάτω  από   την   ασπίδα του φεγγαριού  
χιλιάδες    μάχες  δίνονται  .
Ποιοι οι νικητές και ποιοι οι νικημένοι  ;
Ποτέ  κανείς    μας     δεν θα το μάθει… 

ΒΑΣΩ  ΜΠΡΑΤΑΚΗ


Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΟΝΕΙΡΙΚΟ









                 
                     ΟΝΕΙΡΙΚΟ

                     Ι

Τις νύχτες   σαν   πέφτει το σκοτάδι  
δυο μάτια    ανοίγουν     διάπλατα
κάτω από την μαλαματένια φτέρη του φεγγαριού
που γυρνά σκορπώντας αδιάκοπα την γύρη των άστρων ,
σαν δυο  παράθυρα  που αγναντεύουν τα  ουράνια,
και είναι η    ψυχή μου ,
το ζαρκaδάκι  που τρέχει  χοροπηδώντας    
με την σβελτάδα     εκστασιασμένης    μαινάδας, 
σε   δάση  που δεν τα διάβηκε   ποτέ κανείς
παρά  μονάχα  όσοι    τους   άγγιξε ,     
τρυφερά  ,το αόρατο  χέρι του θεού ύπνου
ραντίζοντας   τους    με την  δροσιά   της  λήθης 
λίγο πριν καθίσουν  οι δροσοστάλες    της  αυγής   
στα μισανοιγμένα  πέταλα  των λουλουδιών  .
                                        
                



                       ΙΙ



Το χάραμα   ,  στην  ηχώ της σιωπής
πόρτες    ακούω   να  ανοίγουν και  να  κλείνουν
στην  Καστρόπολη    που ξυπνά
στο πρώτο φως     του  Αποσπερίτη,
και είναι  η ψυχή μου   που  ψάχνει με αγωνία,
την έξοδο   να βρει ,
από τον  λαβύρινθο  του υποσεινήδητου
κρατώντας  σφιχτά στα χέρια της  
την άκρη   του νήματος
που   άπλωσε   μπροστά   της 
 ο  θεός   των ονείρων  ο    Μορφέας.


Βάσω  Μπρατάκη  

Από την ποιητική συλλογή "ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΥΝΗ " 

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015





                        ΜΟΝΑΞΙΑ

Αλήθεια
πόση μοναξιά στο πέταγμα σου
μικρή πεταλούδα του ονείρου
πάνω από την γκρίζα πολιτεία
αμπαρωμένες οι πόρτες της ψυχής
κλειστά τα παραθυρόφυλλα του ύπνου
και στο μεγάλο τραπέζι της σιωπής
το ψωμί από τα όνειρα των πεινασμένων .

Αλήθεια
πόση μοναξιά στο ακρογιάλι των ήχων
καθώς στου φεγγαριού την λήθη
σε σκοτεινά δίχτυα έπιασαν
τα λόγια του έρωτά μου
και ας σφυρίζουν στο αίμα μου
σειρήνες  της νύχτας γεννώντας
απατηλές των στίχων αστροφεγγιές .

Αλήθεια
πόση  μοναξιά στις γειτονιές του φεγγαριού
όταν καρδιά μου , μικρό πουλί
πιασμένο στα ξόβεργα
κυνηγού που δεν γνωρίζει,
μετρά στον ίσκιο
της πληγωμένης φτερούγας του
την φθαρτή ομορφιά αυτού του κόσμου
που γεννιέται και πεθαίνει κάθε μέρα .

Βάσω Μπρατάκη

Από την συλλογή  ’’ Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ‘’ 




Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

                                                         
                                           




      
ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ


Όταν μιλώ για σένα και για μένα,
για την αγάπη που άνοιξε τα πέταλα της  δειλά
στους  μυστικούς  κήπους  της καρδιάς μου
βλέπω  το φως του φεγγαριού
να απλώνει την  ασημένια  βεντάλια του ,
πάνω από τα  σκοτεινά ερέβη της  νύχτας     
χαρίζοντας  μου    την επιθυμία
να θέλω να πετάξω  και πάλι ψηλά.
και ας είναι τα πόδια μου γερά δεμένα με το  χώμα.


Όταν μιλώ για σένα και για μένα, 
για την αγάπη που πρόβαλε θριαμβευτικά
σαν την Πανσέληνο στο μέσο των άστρων
ακούω  τις  γοργόνες να τραγουδούν  τρυφερά
στις βαθυγάλαζες  σπηλιές του Αιγαίου
και  το  τραγούδι  των δελφινιών γλυκά
να συνοδεύει   την άρπα της καρδιάς μου,
κι ας είμαι ένας ναυαγός στην μέση του ωκεανού.


Όταν μιλώ για σένα και για μένα
για την αγάπη που ωρίμασε  
ευλαβικά ,σαν τον λωτό κάτω 
από τις χρυσαφιές  του ήλιου αντένες 
ονειρεύομαι   χιλιάδες     περιστέρια να ξυπνούν
στα σκιερά φαράγγια και τις ρεματιές του κόσμου
αγγελιοφόρους   να  τα στείλω
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
για όλα αυτά  που νιώθω  βαθιά  μέσα μου για σένα…

Βάσω  Μπρατάκη        

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015






ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ


Το πιο όμορφο από όλα
ίσως να είναι
αυτό που ζει
στα πιο τρυφερά όνειρά μας
κάποιες βροχερές
του φθινοπώρου νύχτες,
όταν ροδοπέταλα φωτιάς
αγγίζουν τα πάθη των αγγέλων.


Είναι ίσως αυτό που ζει
στο μυαλό και στην καρδιά μας
τις μεγάλες νύχτες της προσμονής
όταν ο έρωτας της ψυχής
γίνεται ρυθμός
στα σώματα των μπαλαρίνων
ή μυστικός χορός
στα χιονισμένα όνειρα των κύκνων.


Το πιο όμορφο απ’ όλα
είναι αυτό που νιώθω
όταν χάνομαι στη ματιά σου
τρομαγμένη ελαφίνα
που ξεδίψασε στη στέρνα της ψυχής σου
τις στιγμές που το όνειρο γίνεται αλήθεια .

Το πιο όμορφο από όλα
είναι η στιγμή
που ο έρωτας γίνεται ποίημα,
ιδρωμένος καλπασμός αλόγων
μέσα στην άγρια νύχτα.

Βάσω Μπρατάκη


Από την ποιητική συλλογή «ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ »Εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Δημοφιλείς αναρτήσεις