( Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας καζάζη )ΚΥΚΛΟΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΣ
Αφιερωμένο
στην φίλη μου
την Carpe diem
Κύκλοι οι νύχτες μας και στο κέντρο,
η καρδιά μου...η καρδιά σου...οι καρδιές μας.
Και γύρω τους διψασμένοι κυνηγοί,
που βγήκαν με αίμα να ξεδιψάσουν,
τα άγρια ένστικτα του έρωτα τους,
κρύβοντας φαρέτρα και βέλη,
στον ίσκιο του φεγγαριού,
όταν ποτάμια το αίμα, άναβε φωτιές,
σε δάση που δεν είχαμε ποτέ διαβεί
και ήταν ο φόβος της μοναξιάς του ταξιδιού,
που τους έχρισε εραστές του φεγγαριού...
Και είναι η σιωπή των αμνών που ακούγεται,
κάθε φορά που πέφτει η μάσκα.
Και αυτοί πάντα να στοχεύουν,
στο κέντρο την καρδιά μας.
Και εμείς πληγωμένοι και γυμνοί,
με σπασμένα τα φτερά,
έντρομοι να βλέπουμε ,στο κατώφλι της ανατολής,
πως ο κύκλος της νύχτας, έχει και άλλο μικρύνει
και στο φως του φεγγαριού, φαντάζει ,ολοένα και πιο πολύ,
το κέντρο της φοβισμένης καρδιάς μας.
Και μέσα στου αλκοόλ την ζάλη
και στου καπνού τους άσπρους κύκλους,
να αναρωτιέσαι ολοένα και πιο πολύ,
αν θα προλάβουμε ,άραγε να αγαπηθούμε
και ας έχουμε παιδευτεί,
να μάθουμε τον έρωτα να καλούμε,
με όλες τις λέξεις της σιωπής.
Γιατί είναι γραφτό της μοίρας,
οι άνθρωποι να γερνάνε νωρίς.
Άραγε θα προλάβουμε;
Στον ίσκιο αυτού του ερωτηματικού,
γερνούν οι νύχτες μας...
Βάσω Μπρατάκη















