( Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας καζάζη )

ΚΥΚΛΟΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΣ

Αφιερωμένο

στην φίλη μου

την Carpe diem

Κύκλοι οι νύχτες μας και στο κέντρο,

η καρδιά μου...η καρδιά σου...οι καρδιές μας.

Και γύρω τους διψασμένοι κυνηγοί,

που βγήκαν με αίμα να ξεδιψάσουν,

τα άγρια ένστικτα του έρωτα τους,

κρύβοντας φαρέτρα και βέλη,

στον ίσκιο του φεγγαριού,

όταν ποτάμια το αίμα, άναβε φωτιές,

σε δάση που δεν είχαμε ποτέ διαβεί

και ήταν ο φόβος της μοναξιάς του ταξιδιού,

που τους έχρισε εραστές του φεγγαριού...

Και είναι η σιωπή των αμνών που ακούγεται,

κάθε φορά που πέφτει η μάσκα.

Και αυτοί πάντα να στοχεύουν,

στο κέντρο την καρδιά μας.

Και εμείς πληγωμένοι και γυμνοί,

με σπασμένα τα φτερά,

έντρομοι να βλέπουμε ,στο κατώφλι της ανατολής,

πως ο κύκλος της νύχτας, έχει και άλλο μικρύνει

και στο φως του φεγγαριού, φαντάζει ,ολοένα και πιο πολύ,

το κέντρο της φοβισμένης καρδιάς μας.

Και μέσα στου αλκοόλ την ζάλη

και στου καπνού τους άσπρους κύκλους,

να αναρωτιέσαι ολοένα και πιο πολύ,

αν θα προλάβουμε ,άραγε να αγαπηθούμε

και ας έχουμε παιδευτεί,

να μάθουμε τον έρωτα να καλούμε,

με όλες τις λέξεις της σιωπής.

Γιατί είναι γραφτό της μοίρας,

οι άνθρωποι να γερνάνε νωρίς.

Άραγε θα προλάβουμε;

Στον ίσκιο αυτού του ερωτηματικού,

γερνούν οι νύχτες μας...

Βάσω Μπρατάκη

( Ο πίνακας είναι έργο της ζωγράφου Μαρίας Καζάζη )

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΕΝΟΣ ΜΠΛΟΥΖ

Για σένα θα βρω τις πιο όμορφες λέξεις...

Άγγελε μου...άγγελε της νύχτας

και τον έρωτα μου για σένα θα ντύσω ,

όταν στα σκαλοπάτια ενός μπλουζ ,

θα κατρακυλά η ψυχή μου.

Και ας ήρθαν μαύρα πουλιά ,

που στο ράμφος έφεραν,

του πανικού την μοναξιά.

Και ας έκλεισαν τα παραθυρόφυλλα ,

την νύχτα απ' έξω

και ας έγιναν οι ώρες μου σκοτεινά κελιά ,

εγώ πάντα έξω από την πόρτα του ονείρου ,

θα σου αφήνω τα κλειδιά ...μόνο έλα.

Για σένα θα γράψω τα πιο όμορφα μπλουζ...

Άγγελε μου...άγγελε της νύχτας

και ας είναι ένα άδειο βιβλίο οι νύχτες σου,

εγώ με τις νότες μου θα ημερέψω την σιωπή τους

και το αγρίμι του έρωτα θα ξυπνήσω,

κάτω από την ομπρέλα της μουσικής μου

και με αγωνία θα ψάχνω στο μαύρο των ματιών σου,

τα σημάδια του έρωτα.

Και πριν το ξημέρωμα μας βρει ,

εγώ θα είμαι πάντα αυτή που θα τρέχει,

σαν ερωτευμένη ξυπόλητη παιδούλα ,

στις αυλές του ουρανού ,τα άστρα να σου φέρω ,

για να φωτίσω αγάπη μου τα όνειρα σου.

Βάσω Μπρατάκη

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Σε αυτούς που πιστεύουν

στους

αγγέλους

Ευχαριστώ την φίλη μου

την ζωγράφο Μαρία Καζάζη

για τον υπέροχο πίνακα της

( Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας Καζάζη )

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ένα θέατρο του παραλόγου οι νύχτες μας,

με πρωταγωνιστές που δεν ήξεραν το ρόλο τους

και εμείς θαμώνες μιας πλασματικής ευτυχίας,

πίσω από το τράνταγμα ενός γέλιου,

να κρύβουμε το δάκρυ της ψυχής μας.

Γιατί γνωρίζουμε καλά,

πως αληθινοί καλλιτέχνες δεν υπάρχουν πια

και ας λένε πως η τέχνη διδάσκεται,

υπάρχει και η τέχνη_να ερωτεύεσαι _

και είναι λίγοι αυτοί που την κατέχουν...

Μα ευτυχώς υπάρχουν και οι εραστές που δεν φοβούνται,

την φωτιά ν 'αγγίξουν στα αλήθεια,

ακόμα και όταν το φεγγάρι καθρεφτίζεται ματωμένο,

στο σκοτεινό πηγάδι της νύχτας,

ακόμα και όταν στην άκρη του δρόμου,

παρατημένα κουρέλια, τα όνειρα μιας ζωής,

αυτών η καρδιά δεν θα πάψει ποτέ , τρελά να χτυπά.

Και ας ξέρει η άπιστη νύφη πως επιστροφή δεν έχει

και ότι στο τέλος του έργου πάντα,

ένα ματωμένο νυφικό θα την προσμένει...

Βάσω Μπρατάκη

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

στην φίλη

που σήμερα γιορτάζει.

Ευχαριστώ

την ζωγρά φο Μαρία Καζάζη

Για τον υπέροχο πίνακα της

( Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας Kαζάζη )

ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Η

(ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ)

στίχοι για τραγούδι

Κόρη της φωτιάς,

που ανέμελη σεργιανούσες,

στις γειτονιές του ονείρου,

χαϊδεμένη σε ονόμασα,

τσιγγάνου ανέμου,

όταν ηδονικά χόρευες,

χαράζοντας καρδιές,

σε κορμιά σιντεφένια,

κρασί πίνοντας,

από θλιμένα δειλινά,

όταν ροδοπέταλα φωτιάς,

στροβιλίζονταν στην δύνη,

τσιγγάνικου χορού.

Κόρη της φωτιάς,

την καρδιά μου έκλεψες,

όταν με βιολιά μίλησαν,

τσιγγάνοι στο αίμα

και παράφορα αγάπησα,

την φωτιά αγγέλων

και τους δρόμους πήρα,

στο κόκκινο της καρδιάς,

τρελός και παράφρων ,

από έρωτα για εσένα

και ζητιάνος έγινα ,

εγώ που δεν πίστευα στα όνειρα,

του πιο τρελού ονείρου...

Βάσω Μπρατάκη

Αφιερωμένο στην φίλη μου την Όλγα

που της αρέσει να γράφει τραγούδια,

σαν ένα ευχαριστώ για τα τραγούδια,
της Loreena Mckennitt
που μου έστειλε κάποτε...

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ

LONELY TRAVELLER

Αφιερωμένο στην Χάρις

Dedicated to Charis

Εγώ ο μοναχικός ταξιδευτής,
στις πεδιάδες του ονείρου,
στο φως του φεγγαριού,
άσπρα είδα να τρέχουν άλογα.
Στο χλιμίντρισμα τους,
ένιωσα την κραυγή της σιωπής
και στην πυρωμένη ανάσα τους,
το πύρωμα της στιγμής,
όταν ο έρωτας ανασταίνεται

και οι ψυχές στροβιλίζονται,

στην δύνη των άστρων.

I, the lonely traveller,
Saw white horses cantering
On the dream valleys,
On moonlight.
In their neigh,
I sensed the cry of silence
And in their flaming breath,
Moment’s lighting up,
When love resurrects

And the souls swirl,
Within the stars’ whirlpool.

Εγώ ο μοναχικός ταξιδευτής,
στους δρόμους της φωτιάς,
σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια,
όταν η ζωή κυλούσε καλπάζοντας,
σε πορφυρά ποτάμια,
τα πιο παράλογα είδα παιχνίδια,
να παίζονται του έρωτα
και υποσχέσεις να δίνονται,
κάτω από σπασμένες λάμπες,
για αγάπες που δεν γνώριζαν,
από πρέπει και λογική.

I, the lonely traveller,
Witnessed the most bizarre
Games of love being played
On the streets of fire,
In dark and empty alleys,
When life flowed galloping,
In scarlet rivers,
And promises being given
Under shuttered lamps,
Promises of loves
Ignorant of proper and reasonable.

Εγώ ο μοναχικός ταξιδευτής,
στις λεωφόρους της καρδιάς,
μικρό πληγωμένο πουλί,
στον ίσκιο της μουσικής,
δεν έπαψα ποτέ να ψάχνω,
τις συντεταγμένες ενός ονείρου,
όταν στις γειτονιές του φεγγαριού,
αγόρια και κορίτσια,
έτρεχαν χαράζοντας τσέρκια φωτιάς,
στο κορμί μάγισσας νύχτας.
Αγουρωποί ίσως καρποί,
στα περιβόλια του έρωτα.

I, the lonely traveller,
Never ceased to search
The coordinates of a dream
On highways of the heart,
Wounded little bird,
In the shadow of music,
When in Moon’s neighbourhoods
Boys and girls
Ran hacking fire hoops
On the body of a witch night.
Unripe, perhaps, fruits,
In the gardens of love.

Vaso Brataki

Η ποιητική απόδοση

στα αγγλικά ανήκει

στην Χάρις Παρασκευοπούλου

translated by

Xaris Paraskevopoylou

( Λεπτομέρεια από πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη )

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Αφιερωμένο...

Φθινόπωρο ,η εποχή των ποιητών!

Βρέχει σιωπή μέσα στα όνειρα μου.

Πως κλαίνε σιωπηλά οι νύχτες σου;

Αυτές που ζήσαμε,εγώ και εσύ,

εραστές στον τροπικό του Αιγόκερου.

Ξεψυχισμένοι αγγέλοι,

τα καλοκαίρια που μας άφησαν πίσω

και είναι οι αγάπες μας,

ψάρια που σπαρταρούνε,

στα σκοτεινά κοράλλια της μνήμης

και εγώ πάντα σιωπηλή ,

να βαδίζω στην θλίψη μιας νότας...

Και εσύ πάντα να πορεύεσαι,

στην βροχή χωρίς ομπρέλα.

Και είναι σαν να αγγίζεις,

με γυμνά τα χέρια,

την μουσική φυσαρμόνικας,

που μικρό αγόρι έπαιζε,

στον κύκλο των χαμένων ποιητών.

Και στην αυλή της καρδιάς,

στοίβες από κιτρινισμένα φύλλα.

Και είναι οι ώρες που ξεψυχούνε,

όταν η νύχτα αγκαλιάζει την ημέρα.

Και εσύ ζητιάνος και ρακένδυτος,

στην άκρη του δειλινού,

πάντα να προσμένεις την λύτρωση,

από την δίψα των κορμιών.

Και ήταν αλμυρό το κύμα,

όταν μας άφηνε πίσω το καλοκαίρι,

πυρόξανθο αγόρι που έτρεχε βιαστικά,

κατά εκεί που αιμορραγεί ο ουρανός...

Βάσω Μπρατάκη

( Ο πίνακας είναι έργο του ζωγράφου Ζαν Φρανσουά Μιλέ )

Ω μάνα της γης και κόρη του ήλιου,

η ζωή συνεχίζεται,

κάτω από τον ήλιο ή μέσα στην βροχή,

πάνω από την γη που σου χαρίσαν,

για να γεννοβολάς και να καρπαίνεις,

τις κόρες και τους γιούς σου,

τα στάχυα ίσως που την αυριανή ημέρα,

θα χρυσώνουν κάτω από τον ήλιο,

αρχίζοντας ένα καινούργιο τραγούδι,

μια καινούργια ζωή, ένα καινούργιο αγώνα,

τον αγώνα της ζωής βαθειά

μέσα στις ρίζες του κόσμου,

τον αγώνα του ήλιου,

βαθειά μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Ω μάνα της γης και κόρη του ήλιου,

η ζωή συνεχίζεται,

πάνω από τα χρόνια με τις ημέρες μας,

άλλοτε με γέλια και άλλοτε με κλάματα.

Tις ημέρες ίσως που μοχθούμε και αγωνιάμε

πάνω από την ίδια την γη μας,

με μόνο σύντροφο τον αδελφό ήλιο.

Tις μέρες ίσως που πονάμε και πεθαίνουμε,

πάντα για τον ίδιο σκοπό, τον ιερό σκοπό,

την λευτεριά και μια στάλα ψωμί,

το ψωμί για να θρέψουμε τα παιδιά μας.

Βάσω Μπρατάκη

Από την ποιητική συλλογή μου

''ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ-ΔΟΚΙΜΕΣ ''

Γράφτηκε το 1984

(Ο πίνακας είναι έργο του Γιάννη Τσαρούχη )

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

AUGUST

Στα δίχτυα της σιωπής

ασημένια ψάρια που σπαρταρούσαν

Οι χτύποι της καρδιάς μας

Όταν ο μικρός Αύγουστος

Ανέβαινε θριαμβευτικά

Στα πέτρινα σκαλοπάτια του καλοκαιριού

Σαν άλλος Ίκαρος

που δεν γνώριζε

Πως το πύρωμα μιας στιγμής

Μπορεί να λιώσει τα πάντα

Ακόμα και αυτά τα κέρινα τα φτερά μας.

In nets of silence
Our heartbeats writhe
Like Silver fish
When little August
Climbed triumphantly
Summer’s stone stairs
Like an Ikarus,
Unaware of the melting power
Of a moment’s lighting
That can waste everything away
Even our wings of wax

Και στην χούφτα του δειλινού

Τρέλα και λογική

Σ' ένα κουβάρι μπερδεμένα

Όταν σμιλεύαμε σιωπηλά

Τις λέξεις που γεννά ο έρωτας

Εκεί που συναντήθηκαν

Μυστικά οι σιωπές μας

Όταν το κόκκινο άνοιγε θριαμβευτικά

Την αυλαία ,στους θιασώτες του ονείρου

Που υπόσχονταν για μια ακόμα φορά

Να αναστήσουν στην αυλή των θαυμάτων

Τα λόγια της αγάπης που κλείσαμε κρυφά

Στις κάμαρες του ονείρου

Μην και γίνουν λεία

στα χέρια Άπληστων τυμβωρύχων...

Madness and sanity
Tangled In a skein
Left in sunset’s palm
When we were silently carving
Words born by love
Where our silences
Secretly met
When red dropped
In a triumph
The curtain
To the devotees of the dream
Those that promised
Once more
To rise
In the courtyard of miracles
The words of love,
That we hid in secret
In the chambers of dream
To protect them
From becoming the prey
Of the voracious thieves’
unholy hands…

Vaso Brataki

Η ποιητική απόδοση

στα αγγλικά ανήκει

στην Χάρις Παρασκευοπούλου.

translated by

Xaris Paraskevopoylou.

(Ζωγραφική Βάσω Μπρατάκη )

ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΜΑΣ

UPON THE MIRROR OF OUR EYES

Πάνω στον καθρέφτη των ματιών μας,

τα θαμπά κόκκινα δίχτυα του πόθου.

Πάνω στην καρέκλα,

το άσπρο τριμμένο πουκάμισο σου.

Πάνω στο κρεβάτι,

το ζεστό γυμνό σώμα του έρωτα μας.

Upon the mirror of our eyes

Lie lust's dull red nets.

Upon the chair,

Your white shirt, worn.

Upon the bed,

Lies warm the naked body of our love

Και πάντα,

τα ιδια γυμνά χείλη,τα χείλη μας...

Και πάντα,

τα ίδια γυμνά χέρια, τα χέρια μας...

Και πάντα,

τα ίδια γυμνά όνειρα, τα όνειρα μας...

Και πάντα,

οι ίδιες γυμνές νύχτες, οι νύχτες μας....

Always,

The same naked lips, our lips...

Always,

The same naked hands ,our hands...

Always,

the same naked dreams, our dreams...

Always,

The same naked nights, our nights...

Αύριο θα έχουμε ζήσει για μια ακόμα φορά,

έναν ακόμα έρωτα.

Αύριο θα έχουμε φορέσει για μια ακόμα φορά,

τα ίδια ρούχα.

Αύριο θα πάρουμε και πάλι,

για μια ακόμα φορά τους ίδιους δρόμους,

τους δρόμους της αποξένωσης και της μοναξιάς,

που τόσο τους μισήσαμε....

Tomorrow we will have lived once more,

One more love.

Tomorrow we will have worn once more,

the same clothes.

Tomorrow we will wander again,

The same streets,

The streets of alienation and of loneliness,

Those we so hated....

Αύριο θα έχουμε γίνει,

για μια ακόμα φορά πιο ξένοι.

Αύριο θα πλάθουμε

και πάλι για μια ακόμα φορά,

χώρια ή και μαζί, ποιός ξέρει

το όνειρο για μια καινούργια νύχτα....

Tomorrow we'll be

Even more strangers

Once more.

Tomorrow we'll weave,

Once more,

Together or apart,

-Who Knows?-

The dream

for a brand new night.

Vaso Brataki

[ Γράφτηκε το φθινόπωρο του 1982 ]

Η ποιητική απόδοση

στα αγγλικά ανήκει

στην Χάρις Παρασκευοπούλου.

translated by
xaris Paraskevopoulou.

Αφιερωμένο στην Χάρις

μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ....

( Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας καζάζη )

ΕΛΕΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ

Αλήθεια,

πόσο φριχτά η ζωή μας άδειασε,

ένα ποτάμι από μαβιά πουλιά,

στο πέταγμα κάποιας μακρινής δύσης,

όταν η γραμμή της οδύνης ,

αχνόφεξε στον ορίζοντα του πόνου,

τις νύχτες που λείπεις εσύ,

το πιο ακριβό από τα όνειρα μας...

Ήσουν το ψιθύρισμα της βροχής,

πάνω από τα σκόρπια χρυσάνθεμα,

στα ανάκλιντρα του Φθινοπώρου,

όταν έσβηναν σιωπηλά,

μεθώντας μέσα στο ίδιο τους το χρώμα...

Ήσουν του ψιθύρισμα του ήλιου κατακτητή,

όταν ανέβαινε κουρσεύοντας τρυφερά,

την ραχοκοκαλιά μιας αλκυονίδας ημέρας,

τις στιγμές που προσμέναμε καρτερικά,

την γέννηση της καινούργιας ζωής,

στις αυλές του απέραντου χειμώνα...

Ήσουν το τραγούδι της θάλασσας,

στο κοχύλι που νοσταλγικά κρατήσαμε,

στην θέση της καρδιάς μας,

οδοιπόροι μιας καλοκαιρινής ημέρας

και το τραγούδι της φωτιάς,΄

όταν γινόταν έρωτας ,καταχτητής

στην ρόδινη σάρκα των ξύλων...

Ήσουν το τραγούδι της νύχτας,

όταν όλα είχαν βουβαθεί

και το ψιθύρισμα του αγέρα,

μέσα από τα δάχτυλα των άστρων,

την ώρα που γεννιέται το τραγούδι...

Ήσουν αυτό που το ζούμε μόνο μια φορά,

παρθένοι στην πλάνη αυτού του κόσμου,

εσένα το μονάκριβο όνειρο,

της πρώτης μας αγάπης....

Βάσω Μπρατάκη

Ευχαριστώ την φίλη μου

την ζωγράφο Μαρία καζάζη

για τον υπέροχο πίνακα της.