O πίνακας είναι της ζωγράφου Μαρίας Καζάζη

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

                                          





ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ
                   
                                Στη μνήμη του πατέρα μου

Τις πιο όμορφες λέξεις ψάχνω
για να σου γράψω το τραγούδι του αποχαιρετισμού,
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια,
μα γυμνός ο πόνος κι εγώ φοβάμαι
τις νότες να αγγίξω με γυμνά τα χέρια,
βαγόνια έρχονται και φεύγουν
γεμάτα από ψυχές
που γεννιούνται και πεθαίνουν,
και απόμεινα μονάχη
πάνω στις ράγες της μνήμης,,
έρμαιο της σιωπής που αφήνουν πίσω
τα τρένα που φεύγουν μακριά μου,
τα χνάρια σου να ψάχνω μην και σε ξεχάσω .


Ήταν ένα δειλινό της θλίψης
και ήταν το φτερούγισμα της νύχτας
η  ελπίδα που αργοπέθαινε
στη γωνιά του πόνου.
Και ήταν τα γκρίζα σπουργίτια
που πέταξαν γύρω μας
τα τελευταία δευτερόλεπτα
της ημέρας που έφευγε .
Όταν τα χέρια άπλωσες
σιωπηλά τους καρπούς να κόψεις
του δέντρου που τις ρίζες είχε
βαθιά στην άβυσσο του  Άδη .
Μα εγώ δεν το έβλεπα ,πατέρα,
και πρόσμενα  με λαχτάρα
την αυγή το φως να μου φέρει πίσω.
Πώς να το ‘ξερα πως μαζί του θα ‘φερνε
και το δυσβάσταχτο κενό της απουσίας σου.
Bάσω   Μπρατάκη

Από την  ποιητική  συλλογή
«ΝΥΧΤΑ   ΗΝΙΟΧΟΣ  » 
Εκδόσεις  Γαβριηλίδη 




Farewell song

In memory of my father

I am looking for the most beautiful words
To write you a farewell song
For winters and summers on end
But naked is the pain and scared am I
To touch the notes barehanded.
Wagons come and go
Filled with souls
Born and dead
And I am left on my own
Upon the rails of memory,
Prey to the silence left behind
By trains drifting away from me,
Seeking for your traces so as not to forget you.

 It was the dusk of sadness
And the hovering of night,
The hope that was fading
In the corner of pain.

And it was the grey sparrows
That flew around us
On the last seconds
Of the day that was ending
When you spread your arms
To silently cut the fruits
Of the tree that was rooted
Deep in Hades’ abyss.

But, father, I did not see it
And I was longing
For the dawn to bring me back the light.
How could I ever know
That it would bring along
The unbearable void
Of your absence.
Vaso Brataki

Translated by Xaris Paraskevopoulou

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις