ΜΙΚΡΗ ΑΡΤΕΜΗ


Στις χαράδρες του φεγγαριού
εκεί που αναβλύζει το φως των άστρων
τα κοράκια της νύχτας φόρεσαν
στα φτερά τους, τα αναφιλητά ενός θανάτου.




Και εγώ ,καρδιά μου,
νεκρή  μέσα στους νεκρούς μου,
Άρτεμη που χάθηκε
στα ίδια της τα δάση,
παιδούλα αθώα
στο άγγιγμα του φόβου στα μάτια
μικρής λαβωμένης ελαφίνας,
τρυφερά έσκυψα πάνω της
σαν καλοκαιρινή βροχούλα
την σκόνη του θανάτου
να διώξω μακριά της
και μαγεμένη από το τραγούδι της
επέταξα φαρέτρα και βέλη μακριά μου
και από τότε τις νύχτες τριγυρνάω
στα απάτητα μονοπάτια
σαν οδοιπόρος που ξέχασε
τον δρόμο της επιστροφής
πίνοντας της λήθης το νεράκι.

Βάσω  Μπρατάκη